نقش دانش بومی در مهار بیابان‌زایی و حفاظت پایدار از منابع آب و خاک در مناطق حاشیه‌ای بیابان (مطالعه موردی: استان سمنان)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار پژوهشی بخش تحقیقات اقتصادی - اجتماعی و ترویج کشاورزی، مرکز تحققیات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان سمنان، سازمان تحقیقات،

2 استادیار پژوهشی بخش تحقیقات بیابان، موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران

3 محقق مرکز تحققیات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان سمنان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، سمنان، ایران

10.29252/aridbiom.2026.4039

چکیده

مناطق بیابانی استان سمنان، به سبب اقلیم خشک و شکننده، با فرآیندهای هم‌پیوندی همچون بیابان‌زایی، اتلاف منابع آب و تشدید فرسایش خاک مواجه‌اند. این پژوهش با هدف تحلیل راهبردی نقش دانش بومی در مهار بیابان‌زایی و صیانت از منابع طبیعی، به بررسی ظرفیت‌های جوامع محلی و سنت‌های بومی در راستای مدیریت پایدار سرزمین می‌پردازد. در این راستا، با بهره‌گیری از روش دلفی، نقاط قوت، ضعف‌ها، فرصت‌ها و تهدیدهای مرتبط با کاربرد دانش بومی شناسایی و تحلیل شد. سپس، با استفاده از تحلیل SWOT، راهبردهای بهینه برای بهره‌مندی مؤثر از این دانش در فرآیندهای مقابله با بیابان‌زایی و حفاظت از منابع آب و خاک تدوین گردید. در ادامه، با به‌کارگیری ماتریس برنامه‌ریزی راهبردی کمّی (QSPM)، راهبردها اولویت‌بندی شده و دلایل اهمیت هر یک تشریح شد. نتایج ماتریس عوامل داخلی نشان داد که دانش بومی با نمره نهایی 54/3 از نقاط قوت بالایی برخوردار است که مهم‌ترین آن‌ها سازگاری دیرینه با شرایط اقلیمی، حفاظت مؤثر خاک با پوشش گیاهی بومی و شیوه‌های کم‌آب‌بر کشاورزی است. در مقابل، نقاط ضعف با نمره 64/1 عمدتاً به شفاهی بودن دانش و کاهش انتقال بین‌نسلی محدود می‌شود. تحلیل عوامل خارجی نیز بیانگر غلبه فرصت‌ها (66/3) بر تهدیدها (66/1) است؛ به‌ویژه مشارکت جامعه‌محور، حمایت نهادی و قابلیت تلفیق با دانش علمی نوین. بر این اساس، پژوهش 24 راهبرد عملیاتی در چهار دسته SO، WO، ST و WT استخراج کرد که تمرکز اصلی آن‌ها بر یکپارچه‌سازی دانش بومی با فناوری‌های نوین، احیای نظام‌های سنتی مدیریت آب و خاک و نهادینه‌سازی مدیریت مشارکتی منابع طبیعی است

کلیدواژه‌ها

موضوعات